Księga skarg z okręgu Lichtenberg zachowana w Archiwum Państwowym Dolnej Saksonii w Wolfenbüttel oferuje głęboki wgląd w warunki życia mieszkańców Reppner podczas wojny trzydziestoletniej (1618-1648). Żywo opisuje powtarzające się zniszczenia i grabieże, które zmusiły większość mieszkańców do ucieczki. Niektórzy znaleźli schronienie w odległych wioskach, inni próbowali przetrwać w dziczy. Po zakończeniu wojny trzydziestoletniej prawie 40 procent gospodarstw w Reppner było niezamieszkanych.

Podczas gdy liczba mieszkańców Reppner pozostawała prawie stabilna przez kilka stuleci, przeszła kilka zauważalnych zmian w XX i XXI wieku. Wzrost z 315 w 1939 r. do 711 w 1950 r. wynika z faktu, że mieszkańcy kompleksu obozowego położonego na południe od Reppner byli liczeni jako mieszkańcy dzielnicy oddalonej o niecałe dwa kilometry.

Jeńcy radzieccy byli początkowo zakwaterowani w barakach wybudowanych w 1939 roku. Od 1942 r. baraki służyły jako punkt zbiorczy dla chorych. Prawie 500 osób, z czego ponad połowa w wieku poniżej 21 lat, zmarło między lipcem 1942 r. a kwietniem 1945 r. Po zakończeniu wojny baraki były początkowo wykorzystywane do zakwaterowania przesiedleńców, którzy czekali na powrót do swoich krajów, a następnie do zakwaterowania uchodźców i przesiedleńców.

Od 1955 r. pozostałe zakwaterowanie w Kiehwinkel było wykorzystywane jako schronisko dla bezdomnych, zanim zostało spalone w listopadzie 1976 r. podczas ćwiczeń przeciwpożarowych.

Najnowszy wzrost liczby mieszkańców Reppner wynika z rozwoju obszaru budowlanego "Welfengrund". Około 60 domów zostało zbudowanych w dwóch fazach budowy na południowych obrzeżach Reppner. Położenie na wsi i bliskość jeziora Salzgittersee oraz największej dzielnicy Lebenstedt z dobrze rozwiniętą infrastrukturą przyspieszyły przekształcenie dawnej wsi rolniczej w dzielnicę mieszkaniową.

Dawny budynek szkoły, w którym obecnie mieści się świetlica wiejska i sala szkoleniowa ochotniczej straży pożarnej, jest centrum życia społecznego dla około 600 mieszkańców Reppner.