Ogniska organizowane przez organizacje lub stowarzyszenia w ramach wydarzeń publicznych, dostępne dla wszystkich i służące promowaniu zwyczajów są uznawane za tradycyjne ogniska.

Spalane mogą być wyłącznie ścinki drzew i krzewów lub nieprzetworzone drewno o objętości do 150 metrów sześciennych.

Zbieranie i przechowywanie płonącego materiału musi rozpocząć się nie wcześniej niż siedem dni przed spaleniem. Ponieważ mniejsze zwierzęta lubią szukać schronienia w gęstych gałęziach spiętrzonych sadzonek roślin, należy je przenieść w dniu spalania, aby miały możliwość ucieczki i nie zginęły w pożarze.

Dodatkowym zaleceniem jest przechowywanie drewna opałowego na wysokości nie większej niż 50 centymetrów. Sprawia to, że zebrane drewno jest nieatrakcyjne do budowy gniazd.

W tym roku Wielkanoc odbędzie się w sezonie lęgowym i lęgowym, który prawdopodobnie już się rozpoczął.

Jest to zatem szczególnie ważne:

• Przed przesunięciem należy dokładnie sprawdzić, czy w stosie płonącego materiału nie ma gniazd z lęgami lub lęgów.
• W przypadku wykrycia gniazd nie wolno ich niszczyć, uszkadzać ani naruszać. Uszkodzony materiał musi pozostać na miejscu i nie może zostać spalony do końca sezonu lęgowego.
• Dym i iskry nie mogą stanowić zagrożenia dla ludzi i sąsiednich nieruchomości.
• Ogień musi zostać całkowicie spalony w ciągu kilku godzin (zwykle od zmierzchu do północy) i musi być pod stałym nadzorem; należy zapewnić zabezpieczenie przeciwpożarowe.
  Ogień i żar należy gasić po opuszczeniu kominka.
• Pozostałości po spalaniu i wyrzucone odpady należy odpowiednio wykorzystać lub zutylizować w ciągu tygodnia.
• Spalanie jest zabronione przy silnym wietrze (znaczny ruch gałęzi z silnymi ramionami) i podczas przedłużających się okresów suszy.
• Jako środek zapobiegawczy wskazuje się również, że organizatorzy są odpowiedzialni za właściwe przestrzeganie przepisów i że muszą zwrócić poniesione koszty, jeśli podczas kontroli zostaną stwierdzone uchybienia w przestrzeganiu przepisów.