Kiedy w 1833 r. w Kniestedt zbudowano pierwszą szkołę katolicką, w sali szkolnej ustawiono ołtarz, przy którym społeczność katolicka mogła odprawiać nabożeństwa. Do tego czasu katolicka ludność dzisiejszego Salzgitter-Bad musiała udawać się do Liebenburga we wszystkich sprawach kościelnych. W 1854 r. parafii udało się nabyć dawny dom wdowy po rodzinie von Kniestedt (stary kamienny dom na dzisiejszym Kirchplatz) i urządzić w nim kaplicę. Ale nawet ta przestrzeń okazała się wkrótce zbyt mała dla szybko rosnącej kongregacji, więc powstały plany budowy nowego kościoła. Kamień węgielny pod budowę nowego kościoła położono ostatecznie 29 czerwca 1888 r., a świątynia została konsekrowana 10 listopada 1889 r.
Centralna nawa trójnawowej bazyliki z piaskowca ma 18,5 metra długości i 8 metrów szerokości, podczas gdy sąsiednie nawy boczne mają po 2,6 metra szerokości. Wieża, w której znajduje się również główne wejście, ma 27,3 metra wysokości i od 1928 roku pokryta jest miedzianym dachem. Kościół był kilkakrotnie przebudowywany. Podczas ostatniej poważnej renowacji z okazji 100-lecia kościoła, wnętrze i drewniane wyposażenie zostały odmalowane, fasada została oczyszczona i ponownie wypunktowana, a krzyż, kula i wiatrowskaz na wieży kościelnej zostały odnowione.
Kościół posiada historycznie znaczące wyposażenie w postaci XV-wiecznego blokującego obrazu. To przedstawienie, znane jako "Pieta z Vöppstedt", pochodzi ze starego kościoła w Vöppstedt, który został zniszczony w 1281 roku. Z tego samego okresu pochodzą cztery figury świętych w nawie południowej. Na północno-wschodniej ścianie nawy znajduje się skrzydłowy ołtarz wykonany w 1954 roku z figurą "Maryi Królowej Nieba", która została podarowana kościołowi w 1888 roku. Wnętrze kościoła jest celowo utrzymane w prostocie. Jedyną dekoracją jest fresk Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w chórze kościoła. Był on ukryty przez długi czas i został ponownie odsłonięty dopiero w 1988 roku.
Pierwsze organy w kościele zostały zakupione w 1855 roku i były już używane w kaplicy dawnego domu wdowy. Zostały one zastąpione w 1892 r. nowymi, większymi organami o 18 stopniach i łącznej liczbie 882 piszczałek, zbudowanymi przez firmę Furtwängler & Hammer z Hanoweru. Cynowe piszczałki fasadowe zostały wycofane podczas I wojny światowej i zastąpione dopiero w 1922 roku. Obecne organy zostały zainaugurowane w 1970 roku; są to zasuwane organy skrzyniowe z 20 przystankami i 1442 piszczałkami.
Podczas budowy kościoła w 1889 roku odlano również dwa dzwony z brązu. Większy z nich, poświęcony Matce Bożej, ważył 1179 funtów. Mniejszy dzwon, ważący 86 funtów, był poświęcony św. biskupowi Bernhardowi. Większy dzwon został wezwany podczas I wojny światowej, ale powrócił bez szwanku w 1919 roku. Podczas II wojny światowej musiał zostać ponownie oddany i został przetopiony. W 100. rocznicę powstania parafii, w 1955 r. otrzymała ona w prezencie dzwon zastępczy.
Tekst: Markus Schulze, Ortsheimatpfleger dla Hohenrode