Kiedy nie koncertuje i nie zdobywa nagród kabaretowych (Prix Pantheon, Stuttgarter Besen itp.), robi przede wszystkim jedną rzecz: ucieka.

Wybiera się między innymi na wycieczkę rowerową, do klasztoru i na komunistyczny obóz letni. Lub nawet po prostu w głąb swoich myśli, co często jest wystarczająco ryzykowne. To zainspirowało piosenki o objazdach i dywersjach na świecie i w jego własnej głowie. Pełne lekkości i humoru, ale także nie bojące się odkrywać mrocznych zakamarków. Tym razem na światło dzienne wychodzą rzeczy, które przez lata były zamiatane pod dywan: Stara kaseta PUR. Raporty ze szkoły podstawowej. Sprawa z nocnym przystankiem autobusowym. Na szczęście Schilgen prowadzi nas bezpiecznie nad każdą przepaścią - niesiony swoją znakomitą grą na fortepianie i gitarze, głosem i "czujnym umysłem, z sercem, humorem i przebiegłymi puentami" (pochwała dla "Tuttlinger Krähe").

A jeśli wszystko inne zawiedzie, zawsze pozostają wiersze: małe, językowe cuda, głęboko głupie i wysoce artystyczne. Niedawno opublikowane "Dzieła zebrane" są już czymś w rodzaju bestsellera według standardów książek poetyckich, jeśli możemy być tutaj tak odważni.

Jakieś pytania? W takim razie zapraszamy do napisania do niego e-maila w dowolnym momencie. On po prostu nie odpowiada. Najlepiej więc po prostu pojawić się na koncercie.