Müzisyen ve müzisyen hiçbir zaman durmadı ve bu durum devam ediyor. Yeni şarkılarında gitar, flüt, bas, İrlanda buzukisi, davul ve vokal gibi tüm enstrümanlarını kullanıyorlar. Ses zengin ve güçlü, ritim ileriye doğru hareket ediyor. İrlanda müziğinin yanı sıra bluegrass ve rock'tan da etkilenmişler. Grup aynı zamanda ABD'ye de bakıyor. Tanıdık şarkılar yeniden yorumlanıyor, bilinmeyen şarkılar ön plana çıkarılıyor.

Grubun kendi yeni şarkıları, özel sesleriyle bir kez daha karakteristik. Hoparlörlerden Almanca sözler duyulursa kimse şaşırmamalı. Michaela Jeretzky'nin mezzo-sopranosu şarkılara benzersiz bir sıcaklık ve güç katıyor. Stefan Gliwitzki'nin sesi sıklıkla Mark Knopfler'ınkiyle karşılaştırılıyor, İrlanda buzukisindeki çalışı ise alışılmışın dışında. Müzisyen davul sesini özel ritim tahtalarıyla yaratıyor - mutlaka görülmeli ve duyulmalı.

Büyük ve küçük sahneler, festivaller, kiliseler - grup her yerde evinde gibi. Hareketsiz durmayı pek düşünmüyorlar. Karışım da müzisyen gibi şaşırtıcı ve öngörülemez. Özgün besteler ve yabancılaştırılmış çalıntı ürünler, çoğu zaman sınırları bulanıklaştırarak değişiyor. Geleneksel şarkılar, Shakespeare ve Goethe'nin eserleri, Wilhelm Busch ve Metallica da unutulmuyor.

Tone Fish başından beri hiç durmadan çalıyor, 1.500'den fazla konser bunun bir kanıtı. Ancak, sadece eskisi gibi devam etmek grubun Olimpiyat hedeflerine uymuyor; bunun yerine kendilerini sürekli yeniden keşfediyorlar.

Şu anki turnede şunlar var: Üçlüde: Michaela Jeretzky (vokal, flüt, bas) Stefan Gliwitzki (vokal, gitar, buzuki) Ritim bölümü: The Tap Jacks - Bratt (Great Brettannia) ve Bretta (Brettagne).