Należy rozróżnić klezmer i klesmer:

Klezmer to instrumentalna muzyka świąteczna, która była niegdyś grana w żydowskich społecznościach Europy Wschodniej, aby towarzyszyć weselom lub radosnym świętom religijnym, takim jak święto Purim, obchody Tory (Simhat Torah) lub inauguracja synagogi.

Światowej sławy klarnecista Giora Feidmann określił kiedyś klezmer jako muzyczną modlitwę w języku jidysz.

Wędrowni muzycy z Salzgitter, którzy w XIX wieku byli znani niemal na całym świecie ze swojej popularnej muzyki, znani sąjako Klesmer. Podróżowali po Europie, Ameryce Północnej i Południowej, Australii i Afryce, grając na dworach królewskich i w domach panujących, a także w gospodach, na ulicach lub przy ogniskach górników złota w Australii i Ameryce.

Pierwsi muzycy z Salzgitter w latach 1790-1812 podróżowali tylko po swojej najbliższej ojczyźnie lub północno-zachodnich Niemczech. Podróże do Francji, Włoch, Hiszpanii, Szwajcarii czy południowo-wschodniej Europy były raczej wyjątkiem niż regułą.

W 1813 roku pierwszy zespół udał się do Rosji, a po nim wiele innych. Niektóre zespoły grały na dworze cara i na dworach innych książąt. Od 1816 roku pierwsze zespoły podróżowały do Ameryki Południowej. Ameryka Północna była jednym z najpopularniejszych miejsc na początku, a wiele zespołów podróżowało również do Australii. Podróżujący muzycy udawali się nawet do Chin, Japonii, Indii, Arabii i Afryki Południowej.

Ze względu na pojawienie się muzyki "mechanicznej" i możliwości zarobkowych w branży, liczba Klesmerów stała się znikoma najpóźniej do końca pierwszej wojny światowej.

Festiwal muzyczny w historycznym centrum dzielnicy Salzgitter w Salzgitter-Bad jest odwróceniem wcześniejszej sytuacji: Podczas gdy w XIX wieku muzycy z Salzgitter podróżowali po świecie, teraz artyści z całego świata przyjeżdżają tutaj, aby na scenie pod gołym niebem grać muzykę klezmerską i światową, ale także i przede wszystkim klezmerską.