Wystawa dokumentuje wkład uchodźców i przesiedleńców w rozwój Dolnej Saksonii.

Od czasu założenia Dolnej Saksonii w 1946 r. niewiele rzeczy charakteryzowało ją tak bardzo, jak przybycie ponad 1,8 miliona uchodźców i przesiedleńców w wyniku II wojny światowej. W 1950 r. ludzie ci stanowili około jednej czwartej całej populacji. Ich integracja wymagała czasu i energii. Ale była to wyboista, czasem nawet kamienista droga od "was" do "nas" - charakteryzująca się nieporozumieniami, odrzuceniem, trudnościami, ale także nieposkromioną wolą odbudowy, otwartością i wspólną pracą.

W czasach niedoboru, który dotknął zarówno zachodnich, jak i wschodnich Niemców, było to duże wyzwanie. Początki w zniszczonym wojną kraju były trudne. Nowi obywatele konkurowali z miejscowymi o ograniczone zasoby, takie jak przestrzeń życiowa i żywność. Jednocześnie pomagali w odbudowie kraju swoją pracą.

Różnice religijne przyczyniły się do powstania ekumenicznego ducha. Przybycie uchodźców i przesiedleńców jest widoczne do dziś w wielu nazwach ulic z odniesieniami do Europy Wschodniej i nowo utworzonych osiedlach dla uchodźców w Salzgitter.