W pobliżu Lebenstedt miało powstać duże osiedle mieszkaniowe dla ponad 100 000 osób, którego sześć "sekcji" zostało ukończonych do końca wojny. W ciągu kilku lat liczba mieszkańców wzrosła z 20 000 do ponad 100 000. Osiedla dla górników powstały również na południu późniejszego obszaru miejskiego w pobliżu kopalni rudy, ale większość siły roboczej mieszkała w obozach barakowych.

Pod koniec wojny Salzgitter nie było jeszcze prawdziwym miastem, a jego dalsze istnienie nie było wcale pewne: brakowało dróg, szkół, szpitali, kościołów, obiektów kulturalnych, ratusza, stacji kolejowej i innych obiektów miejskich i gospodarczych. Pojawiły się takie określenia jak "preriowe miasteczko" czy "tors".

Jako produkt reżimu nazistowskiego, Grupa Reichswerke rozpadła się pod koniec wojny. Zgodnie z początkowo obowiązującym prawem okupacyjnym, huta w Salzgitter znajdowała się pod ścisłą kontrolą brytyjskiego rządu wojskowego i administracji powierniczej.

Po zamknięciu, wkrótce rozpoczęły się działania demontażowe i demilitaryzacyjne. Utracono całą zdolność produkcyjną surowej stali walcowanej i 75 procent surówki. Dwa z dwunastu wielkich pieców pozostały, wraz z głównym warsztatem, niektórymi operacjami pomocniczymi, czterema bateriami koksowni, zakładami przetwórczymi i wodociągami; jeden z najbardziej zaawansowanych technicznie zakładów produkcji stali pozostawał bezczynny.

Po układzie petersberskim i zaciekłym oporze robotników w Salzgitter wobec środków demilitaryzacyjnych, które uniemożliwiłyby późniejszą odbudowę huty, demontaż został wstrzymany.

Walka przeciwko demontażowi i na rzecz zachowania miasta stworzyła poczucie tożsamości. Populacja miasta składała się z długoletnich mieszkańców, tych, którzy pozostali, uchodźców i przesiedleńców; w 1950 r. 32 000 osób należało do tej ostatniej grupy, z czego połowa to Ślązacy. Odbudowa fabryk rozpoczęła się w 1951 r., a w 1953 r. zostały one uwolnione spod kontroli władz wojskowych.

Od 2015 r. w ratuszu znajduje się pomnik upamiętniający zakończenie demontażu huty oraz opór pracowników, rady zakładowej, związków zawodowych, partii, kościołów i ludności przeciwko likwidacji zakładów przemysłowych.

Rok 1951 jest uważany za rok "drugiego założenia miasta". Wsparcie finansowe ze strony rządu federalnego (około 39 mln DM do 1961 r.) umożliwiło rozwój infrastruktury miejskiej i budowę brakujących obiektów. Plan zagospodarowania przestrzennego dla Salzgitter z 1954 r. określił Lebenstedt jako centrum miasta, które miało rozwijać się w kierunku zachodnim wraz ze swoimi budynkami. W 1953 r. zorganizowano konkurs na projekt przyszłego centrum miasta. Zwycięski projekt (Müller/Urmoneit) stał się wytyczną dla rozwoju urbanistycznego Lebenstedt. Przewidywał on stworzenie skoncentrowanego centrum miasta na całej otwartej przestrzeni pomiędzy Alt-Lebenstedt a nowym osiedlem mieszkaniowym. Budowa centrum miasta rozpoczęła się w 1957 roku. Na obszarze 11 hektarów zaplanowano powierzchnię handlową o wielkości 35 000 m².

Istnienie Salzgitter zostało ponownie wystawione na próbę podczas rozważań nad reformą regionalną i administracyjną Dolnej Saksonii od połowy lat 60-tych, ale miasto wyszło skonsolidowane z reorganizacji w 1974 roku: gminy Sauingen i Üfingen zostały włączone do Salzgitter, a od 31 marca 1974 roku miasto składa się z 31 dzielnic zgrupowanych w siedmiu gminach.