Lebenstedt yakınlarında 100.000'den fazla kişi için büyük bir toplu konut inşa edilecekti ve savaşın sonuna kadar altı "bölümü" tamamlandı. Nüfus birkaç yıl içinde 20.000'den 100.000'in üzerine çıktı. Madenciler için daha sonraki kentsel alanın güneyinde cevher madenlerinin yakınında yerleşim yerleri de inşa edildi, ancak işgücünün çoğu baraka kamplarda yaşıyordu.

Savaşın sonunda Salzgitter henüz gerçek bir şehir değildi ve varlığını sürdürmesi hiçbir şekilde kesin değildi: yollar, okullar, hastaneler, kiliseler, kültürel tesisler, bir belediye binası, bir tren istasyonu ve diğer kentsel ve ekonomik tesislerden yoksundu. "Kır kasabası" veya "gövde" gibi etiketler kendini gösterdi.

Nazi rejiminin bir ürünü olan Reichswerke Grubu savaşın sonunda dağıldı. Başlangıçta geçerli olan işgal yasası uyarınca, Salzgitter'deki çelik fabrikası İngiliz askeri hükümetinin ve bir kayyum yönetiminin sıkı kontrolü altındaydı.

Kapanıştan sonra, söküm ve askerden arındırma önlemleri kısa sürede başladı. Ham çelik kapasitesinin tamamı ve pik demir kapasitesinin %75'i kaybedildi. On iki yüksek fırından ikisi, ana atölye, bazı yardımcı operasyonlar, bir kok fabrikasının dört bataryası, işleme tesisleri ve bir su tesisiyle birlikte kaldı; teknik açıdan en gelişmiş çelik üretim tesislerinden biri atıl durumdaydı.

Petersberg Anlaşmasından sonra ve Salzgitter'deki işçilerin, çelik fabrikalarının daha sonraki bir tarihte yeniden inşa edilmesini imkansız hale getirecek olan askerden arındırma önlemlerine karşı şiddetli direnişinden sonra, söküm durduruldu.

Söküme karşı ve kasabanın korunması için verilen mücadele bir kimlik duygusu yarattı. Kasabanın nüfusu köklü sakinlerden, kasabada kalanlardan, mültecilerden ve yerinden edilmiş kişilerden oluşuyordu; 1950'de 32.000 kişi ikinci gruba aitti ve bunların yarısı Silezyalıydı. Fabrikaların yeniden inşası 1951 yılında başladı ve 1953 yılında askeri hükümetin kontrolünden çıktı.

2015 yılından bu yana belediye binasında bulunan bir anıt stel, çelik fabrikalarının sökülmesinin sona ermesini anmakta ve işgücünün, iş konseyinin, sendikaların, partilerin, kiliselerin ve halkın sanayi tesislerinin sökülmesine karşı direnişini onurlandırmaktadır.

1951 yılı "ikinci şehir kuruluşu" olarak kabul edilir. Federal hükümetten alınan mali destek (1961 yılına kadar yaklaşık 39 milyon DM) belediye altyapısının geliştirilmesini ve eksik tesislerin inşa edilmesini mümkün kılmıştır. Salzgitter'in 1954 tarihli arazi kullanım planı Lebenstedt'i şehrin merkezi olarak tanımlıyordu ve bu merkez binalarıyla birlikte batıya doğru gelişecekti. Gelecekteki şehir merkezini planlamak için 1953 yılında bir yarışma düzenlendi. Kazanan tasarım (Müller/Urmoneit) Lebenstedt'in kentsel gelişimi için kılavuz oldu. Bu tasarım, Alt-Lebenstedt ile yeni konut gelişimi arasındaki tüm açık alan için yoğunlaştırılmış bir şehir merkezi oluşturulmasını öngörüyordu. Şehir merkezinin inşasına 1957 yılında başlandı. Toplam 11 hektarlık bir alanda 35.000 m²'lik bir perakende alanı planlanmıştır.

Salzgitter'in varlığı, 1960'ların ortalarından itibaren Aşağı Saksonya bölgesel ve idari reformu tartışmaları sırasında bir kez daha teste tabi tutuldu, ancak şehir 1974'teki yeniden yapılanmadan konsolide olarak çıktı: Sauingen ve Üfingen belediyeleri Salzgitter'e dahil edildi ve 31 Mart 1974'ten bu yana şehir yedi bölgeye gruplandırılmış 31 ilçeden oluşuyor.